Kerst in de bergen 2 (want wie a zegt, moet b zeggen)

Should I play ball with the dogs, or walk away?

Het staat intussen voldoende op deze site te lezen, bovenaan als een eigenaardig soort van motto, in het stuk hieronder in mijn vrije vertaling. Het is de zin die de laatste maanden het vaakst in mijn gedachten opduikt, vooral wanneer ik geconfronteerd wordt met zaken die ik denk niet aan te kunnen. Mijn fight-or-flight-reflex bij alles wat me uit m’n comfortzone zou kunnen dwingen, dringt steeds weer hetzelfde obscure kerstlied bij me naar boven. Moet ik doorzetten (of even afwachten), of me stilletjes terugtrekken (en liefst verdwijnen)? Het lijkt me telkens weer een nuttige vraag, hoewel het eerste deel wellicht steeds het juiste antwoord is.

Ik weet niet of dat is wat Will Oldham met die regels bedoelt. Dat is natuurlijk één van de leuke dingen aan songteksten (of gedichten, of romans, of muziek, of schilderijen, of …). Dat je er als lezer (of luisteraar, of kijker, of …) je eigen betekenis aan kan geven.

Will Oldham is zoals ik eerder al aangaf de vermoedelijke schrijver van dit nummer. In de hoesnotities van de Hope EP van Palace Songs zou hij het nummer toeschrijven aan het duo Baker/Black. Ik kan het niet verifiëren want ik heb de EP enkel in iTunes-formaat. Ik weet niet wie die Baker is, maar Black ken ik wel, dat is de vijand van Will Oldham (in zijn andere hoedanigheid van Bonnie ‘Prince’ Billie.

Ik volg Bonnie ‘Prince’ Billie al enkele jaren, maar zijn vroegere werk (soms onder eigen naam, vaker onder Palace, Palace Songs, Palace Music of Palace Brothers) was me tot een jaar geleden grotendeels onbekend. Of preciezer: hij schrikte me af. Niet alleen door die onoverzichtelijke hoop groepen/pseudoniemen, maar ook uit angst voor de hogervermelde vijand.

Ik had z’n naam wellicht al wel eerder gelezen in het toen nog meer lezenswaardige tijdschrift Humo, of gehoord op de toen nóg meer beluisterbare radiozender Studio Brussel, maar ik leerde Will Oldham in 1997 vooral kennen via Tom Barman. Als grote dEUS-fan (nog steeds best een goede groep, maar ook zij waren toen nog veel meer verplichte kost) spitste ik m’n oren toen Tom Barman in de backstage van Pinkpop op de Nederlandse televisie live ‘You will miss me when I burn’ coverde.

Een intrigerende titel, maar de trieste en eenzame adolescent in me had toen nog meer oor naar die schrijnende eerste regel: ‘When you have no one, no one can hurt you’. Het is me eerlijk gezegd nog steeds zowel een schrikbeeld als een wensbeeld. Ik ben blij best veel mensen om me heen te hebben die me dierbaar zijn en mij graag zien. Ik ben niet zo zeer bang dat die mensen mij zouden pijn doen, maar Waarom dat precies zo is, krijg ik even niet uitgelegd.

Ik was dus meteen fan van dit nummer, maar had tegelijkertijd ook angst voor de donkere regionen in mijn geest waar die man me mee naartoe zou kunnen nemen. Ik leende wel eens een plaatje van één van de Palace incarnaties uit de bibliotheek, maar gaf mezelf niet de tijd echt in het universum van Oldham door te dringen. Misschien klonk z’n stem me toch wat te spookachtig, of ergerde ik me te veel aan de drumcomputer in Arise, Therefore … ik weet het niet meer.

Toen Will ‘Palace’ Oldham in 1999 vervelde naar Bonnie ‘Prince’ Billie, volgde ik dat ook maar uit de verte. Het titelnummer was mooi, en volgens de recensies was ‘I See A Darkness’ een niet te missen plaat, maar zeker op dat moment was er me veel aan gelegen dat soort donker niet op te zoeken. Ik kocht de plaat pas in 2007. Ook op een donker moment, maar het voortdurend beluisteren van deze verslavende plaat ervoer ik toen als troostend. Ik werkt me ook snel in het andere werk van Bonnie ‘Prince’ Billy in… en daar worstel ik even met wat ik moet schrijven, want hoewel ik geen van die platen wil afvallen, is er (op misschien ‘The Letting Go‘ na) niet één die aan ‘I See A Darkness’ kan tippen.

In het oudere werk, Palace & Co dus, ben ik me pas vorig jaar beginnen verdiepen. In 2012 werd een deel van de Palace-catalogus opgepoetst heruitgegeven. Ik pikte ‘Viva Last Blues’ op in de Amsterdamse platenzaak Concerto toen ik die stad bezocht om met dierbare vriendin en import-local Marie een concert van Lambchop mee te pikken.

‘Viva Last Blues’ van Palace Music bleek net zo verslavend als die plaat waarop Bonnie ‘Prince’ Billy het donker ziet. En hetzelfde gold voor de ‘Hope EP’ die ik later via iTunes kocht (daar mijn platenkast uitpuilt en mijn vriendin A. bedenkelijk kijkt wanneer ik desondanks toch nieuwe platen of cd’s ons huis binnenbreng).

En op die EP staat dus het miniatuurtje Christmastime In The Mountains dat de laatste maanden te pas en te onpas in mijn hoofd opduikt. Ik geloof dat ik daar dieper op wou ingaan, maar deze blog en ik zijn blijkbaar nog niet klaar voor diepgaande introspectie. Mijn fight-or-flight-reflex heeft me nu gewoon een andere, veiligere richting uitgeduwd. U houdt het misschien wel te goed.

En ik wou het ook hebben over mijn liefde voor extreem korte liedjes. Maar ook daarover later wellicht meer, want deze blogpost wordt te lang. Hoog tijd om ‘m af te sluiten.

2 thoughts on “Kerst in de bergen 2 (want wie a zegt, moet b zeggen)

  1. Pingback: Elegie voor alle dode rock *en (of toch twee) / En ook wel: de sterrenwichelaar in mij | kjcdb

  2. You are so awesome! I don’t suppose I have read a single thing like
    this before. So wonderful to discover someone with some genuine thoughts on this subject.
    Seriously.. thanks for starting this up. This site is something that is needed on the web,
    someone with a little originality!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s