11-12-13

1. Zware  lectuur bij het ontbijt. Ik begin de dag met in De Groene Amsterdammer een choquerend stuk (achter betaalmuur) te lezen over de favela’s in Brazilië. Over Amarildo de Souza, gefolterd en vermoord door een politie-eenheid. Eén van de vele door politiegeweld omgekomen of verdwenen favelabewoners, sinds Brazilië zwaar bewapende milities inzet om de favela’s te ‘pacificeren’ en controleren met het oog op het WK en de Olympische Spelen in 2014 en 2016.

2. Ik installeer me in de ‘lege kamer’ die dienst doet als mijn bureau, om aan een artikel en een presentatie te werken. Een beetje met spijt in het hart want als ik uit het dagraam kijk heb ik ook zin om met een fototoestel het veld in te trekken:

Image

3.Op de website van Trends leek ik dat volgens een rapport van de Hay Group de lonen in België veel minder zullen stijgen dan die in de meeste landen. Goed nieuws voor onze bedrijven, want dan daalt automatisch de loonhandicap waarover ondernemers vaak klagen. Slecht nieuws voor ons burgers, daar dat betekent dat onze koopkracht afneemt. En dat is dan weer slecht nieuws voor onze bedrijven want dan zijn er minder afnemers voor hun diensten of producten. Ik moet wellicht nog wat meer over economie leren om daar iets echt zinnigs over te zeggen. Ondertussen vraag ik me wel af of Trends dit artikel publiceert om haar vroegere hoofdredacteur Johan Van Overtveldt een pad in de korf te zetten. Die is namelijk net lid geworden van een partij die zwaar inzet op het verlagen van de loonhandicap.

4. Ik luister terwijl ik mezelf overtuig eindelijk eens echt aan het werk te gaan via Spotify naar The Musings of Miles van Miles Davis. Een plaat die me door de mooie hoesfoto altijd geïntrigeerd had, maar die ik nog nooit gehoord had. Nooit gekocht omdat ik weet dat het werk dat Miles voor het Workin’/Relaxin’/Steamin’/Cookin’-vierluik (en kort daarna Milestones en die mijlsteen Kind of Blue) opnam erg wisselvallig van kwaliteit is. Leuk dat ik nu via Spotify in redelijke audiokwaliteit toch eens kan luisteren. Mijn interesse was gewekt toen ik in het boek It’s About That Time (herontdekt na een verbouwing) las dat het een opname is met enkel trompet en ritmesectie (piano/bas/drums… ik vermeld het er even bij omdat ik bij mijn eerste excursies in de jazz zelf verbaasd was dat een piano bij de ritmesectie hoort). Een opstelling die zelfs in jazz te weinig wordt gebruikt. Mooie plaat, ook.

5. In het radionieuws op de middag: ex-gevangenen geraken moeilijk aan werk. Het doet me denken aan allerlei dingen die ik gisteren nog in mijn stuk over de Rechtbank wou krijgen over hoe België dringend moet investeren in zijn rechtssysteem. Wedden dat dit bij de verkiezingen in 2014 weer geen thema zal zaijn? Het zou wat te ver leiden om er hier op in te gaan, ik voeg het toe aan mijn lijst van later uitvoerig te behandelen onderwerpen. Als ik er eens tijd voor vind…

6. Bij het eten staat de radio op Studio Brussel. De middag draait door. Leuk programma, denk ik telkens ik er per toeval naar luister. Luisteraars mogen tijdens elke plaat nummers suggereren die omwille van een link naar keuze als volgende nummer mogen gedraaid worden. Zo zou je bijvoorbeeld van The Pretender van Foo Fighters naar Brass in Pocket van The Pretenders kunnen gaan. En dan naar iets van The Kinks bijvoorbeeld, omdat Chrissie Hynde van The Pretenders ooit nog iets met Ray Davies van The Kinks heeft gehad. U begrijpt wel wat ik bedoel. En eigenlijk wou ik gewoon zeggen: leuk programma, want zo hoor je nog eens nummers die je anders nooit op de radio hoort. Dit bijvoorbeeld:

7. Heel wat koffie gedronken in de voormiddag en daar – niet voor het eerst – hoofdpijn van gekregen. Nog een goeie reden om minder koffie te drinken. Mijn favoriete alternatief, groene thee, is ook beter voor het milieu daar er om een kopje thee van 250 ml te produceren ‘slechts’ 27 liter water nodig is. En als dat over industriële theezakjes gaat, vermoed ik dat de losse thee die ik koop bij La Maison Du Thé nog milieuvriendelijker is. Of toch zou kunnen zijn.

8. Me tussendoor even op bed gelegd en een uurtje te slapen. Gevolg van een gebrek aan caffeïnetoevoer, en ook wel iets wat onvermijdelijk eens moest gebeuren daar op mijn werk- en studeerkamer een bed staat. Ik had dat zorgvuldig gebarricadeerd met allerlei papieren, mappen en andere rommel. Dit weekend heeft mijn vriendin A. er echter haar werk van gemaakt het bed vrij te maken. Dus eigenlijk is het haar schuld. (En ook wel een beetje de mijne. Omdat a) ik ’s nachts meer zou moeten slapen en b) ik maar een andere politicus had moeten kiezen om een portret van te maken dan N-VA’er Ben Weyts.)

9. Bij het avondeten meer Studio Brussel. Gunther D meerbepaald, die ik op zijn flauwe en provocerende manier vaak heel grappig vind. Hij is op zoek naar ‘de quote van het jaar’ en na een paar echte quotes te hebben laten horen, zegt Gunther: ‘En we hebben nog een laatste kandidaat, een quote van Maggie De Block.’ Waarna een trompetterende olifant te horen is. Een met goede timing gebrachte grap, en ik moet er dan ook hartelijk om lachen. Om me daarna af te vragen of dat wel een goede zaak is. Of dit niet wat te makkelijk is. Ik vond tot heden dat je met alles moet kunnen lachen, zolang het maar een goede grap is. Door de discussie die in Nederland woedt na de Chinezengrappen van Gordon, met de reactie daarop van Youp Van ’t Hek en de reactie daarop van Maxim Februari ben ik aan het twijfelen geslaan. Wie bepaalt immers of een grap goed is of niet? Gordon en veel van zijn fans vinden ongetwijfeld de Chinese restaurantgrapjes erg goed. En Youp slaat in zijn reacties een paar nagels met koppen, maar ik vond ook dat hij Gordon daar wat te gratuit een ‘geblondeerde reetridder’ noemde. Misschien word ik langzaamaan wel wat te empathisch, of te politiek correct. Maar is dat een slechte zaak? Meer vragen dan antwoorden, het gaat bij op m’n lijst voor volgende blogposts. Die intussen haast zo lang wordt als de lijst nog te lezen artikels die ik in Evernote heb opgeslagen. Ik zou eens een sabbatjaar moeten overwegen.

10. Vanavond de laatste van 10 bachatalessen. Leuke dans, maar pijnlijk met een geblokkeerde schouder. En ik heb het sowieso al moeilijk met dansen doordat ik bij complexe draaien de tel verlies en omdat ik nooit weet welke mijn linker- en welke mijn rechterhand is. En voor sommige draaien doet dat er veel toe. Nooit gedacht dat mijn ruimtelijke desoriëntatie bij het dansen voor meer problemen zou zorgen dan bij het autorijden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s