In Memoriam Yusef Lateef

Vorige week overleed op 93-jarige leeftijd, de jazzsaxofonist Yusef Lateef. Ik zag hem in 2007, toen 86 jaar oud, aan het werk op wat toen nog het Blue Note Records Festival Gent heette. Hij was er toen met de groep van de Franse broers Lionel en Stéphane Belmondo, waarin ook Belgisch drummer Dré Pallemaerts de pannen van het dak speelde.

(Ik herinner me die zomer als de zomer van Dré Pallemaerts. Ik zag hem toen een paar keer aan het werk, zowel met de Belmondo’s als met het ‘Special Project’ van Jeroen van Herzeele als waarschijnlijk ook wel eens met het Bert Joris Quartet. Pallemaerts is altijd een fantastische drummer, maar die zomer leek hij wel alles te kunnen. Maar ik wijk af…)

Yusef Lateef dus. Ik noemde hem een jazzsaxofonist, maar ik zou hem evengoed een fluitist, een hoboïst of een fagotist kunnen noemen. Of een multi-instrumentalist. Ik postte hierboven Snafu uit zijn klassieker ‘Eastern Sounds‘, omdat Lateef daarin zo heerlijk scheurt op tenorsax, maar misschien moet ik om hem eer aan te doen ook linken naar het openingsnummer van die plaat, The Plum Blossom waarop hij een antieke Chinese keramische fluit (met slechts vijf tonen) speelt. Of het tweede nummer van die plaat, Blues for the Orient, waarop hij bewijst dat je ook op een hobo jazz kan spelen. Of…

Eigenlijk heb ik buiten die ‘Eastern Sounds’ niet veel Lateef in huis. Ik heb nog een cd ‘Grantstand’ van gitarist Grant Green, waarop Lateef sax en fluit speelt. Moet ik nog eens bovenhalen. En na het concert op BNRF kocht ik de dubbelcd van de Belmondo’s en Lateef, maar die heb ik slechts één- of tweemaal beluisterd. Ik geloof dat ik hem zweverig en te gearrangeerd vond, veel minder meeslepend dan ik me dat concert herinner. Een paar weken geleden beluisterde ik op Spotify nog wel z’n ‘Psychicemotus‘ en dat smaakte naar meer.

Ik herinner dat het me hoop gaf, Lateef toen op zijn 86ste stevig en indrukwekkend te keer zien gaan op de saxofoon. Ik was toen zelf een jaar of twee begonnen met saxofoon te leren spelen. Op m’n zevenentwintigste en dus rijkelijk laat, maar de liefde voor de jazz dwong me ertoe. Het ging moeizaam, maar door dat concert zag ik het helemaal zitten. Leerjaren tot m’n veertigste, en dan nog een carrière van vijftig jaar op internationale podia.

Daar ik de laatste jaren de sax nog nauwelijks terhand heb genomen, moet ik die plannen wellicht bijstellen. Door dit te typen, krijg ik zin om mijn tenor morgen nog eens ter hand te nemen (nu is het nacht, en zouden de buren dat niet fijn vinden). Laat ik dat maar doen ook. Voor Yusef.

____________

Een dysfunctioneel muzikaal gehoor en gebrek aan vingervlugheid (en wellicht ook aan doorzettingsvermogen) zorgen ervoor dat het weinig waarschijnlijk is dat ik ooit in het voetspoor van Yusef Lateef zal treden. Een veel grotere kanshebber daarvoor is Nathan Daems, die ik in mijn Gentse jaren vaak aan het werk zag. Binnenkort brengt hij met het Ragini Trio in een cultureel centrum in uw buurt Oosters geïnspireerde jazz. Zelf ga ik zeker kijken op 18/2 in de Handelsbeurs, waar het trio een double bill vormt met het trio Berne-Black-Cline. Ik zou daarvoor dringend kaarten moeten bestellen, vooraleer u er op te wijzen dat dit niet te missen is.

One thought on “In Memoriam Yusef Lateef

  1. Pingback: The Jazz Life / Live Jazz | kjcdb

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s