Ragini Trio / BB&C

Image

Niet te missen, had ik toch gezegd? Drie woorden en niet één ervan gelogen, bijna een unicum op deze blog. Maar dan moeten we dat nog staven ook, natuurlijk. Ik zag gisteren in de Handelsbeurs voor de derde maal het Ragini Trio aan het werk. De eerste keer was enkele jaren geleden als veelbelovend nieuw project op Jazz in ‘t Park, de tweede keer onlangs in De Werf in Aalst in gezamenlijk/duo optreden met de Indische zanger Madhup Mudgal. Erg mooi concert ook, en erg uitnodigend om het trio ook nog eens in meer naakte vorm te zien. Voor jazzliefhebbers met interesse voor jonge Belgische muzikanten zijn de namen van Nathan Daems en Lander Gyselinck eigenlijk al genoeg redenen om die tour ook eens uit te checken. En de Italiaanse bassist Marco Bardoscia die hen voor dit project vergezelt, is meer dan een perfecte match.

Hoe doet Nathan Daems dat eigenlijk, die Indische toonladders (met kwarttonen, meen ik te weten) uit een Westerse saxofoon krijgen? Een kwestie van techniek, instrumentbeheersing en de wil het te kunnen. Een heilig vuur, zeg maar. En hoe doet Lander Gyselinck dat, het ritme voortdurend omspelen en toch een stevige groove blijven neerzetten? In deze bezetting liet hij zijn drum & bass en hip hop invloeden achterwege, zonder daarbij aan dynamiek en eigentijdse eigenzinnigheid in te boeten. Bassist Bardoglia hield de muziek met solide grooves samen, soms geholpen door vierde speler “the bakske”, een elektronische imitatie van tanpura (een Indisch instrument met typische klank). Ik kocht na het optreden de eerste cd van dit trio. De nieuwe compositie van Mudrap Mudgal die ze in de set integreerden, overtuigde me meteen dat ze snel de studio in moeten voor een vervolg.

Image

Berne, Black & Cline was heel andere koek. In zijn korte voorstelling grapte Jim Black dat ze twijfelden zich als groep The Flying Samosa Brothers te laten noemen. Een verwijzing naar de Oosterse grondslag van het voorprogramma? Na die inleiding was het tijd voor een uurtje non stop muziek. Jim Black een drummer uit de school van Lander Gyselinck noemen is wellicht de waarheid en de historische chronologie geweld aandoen, maar in het kader van de logische opbouw van dit stuk kan het even wel. Ook hier geen rechtdoorzee ritme, maar een constant wisselende puls.

Constant wisselen, dat deed de muziek ook, van een meditatieve soundscape naar math rock naar hardcore naar hoekige funk en blues, naar wat al niet. En waar de jazz dan zat? Ach, jazz is vrijheid, dus dat mag allemaal. En het was gewoon ook wel heel erg rock and roll. Maar dan op een heel andere manier dan hoe ik gitarist Nels Cline al meermaals aan het werk zag, namelijk als gitarist en muzikaal anker bij Wilco. In de context van deze avond was hij even inventief als bij Wilco, maar alles behalve een anker. Met z’n Fender Jazzmaster (een gitaar die ondanks de naam in de jazz weinig gebruikt wordt), z’n pedalen en elektronica (dat laatste soms gedubbeld door Black) stuwde hij de muziek alle eerder genoemde richtingen uit.

Saxofonist Tim Berne leek er een beetje bij te staan en ernaar te kijken, en gewoon z’n eigen ding te doen zonder met de andere spelers veel rekening te houden. Soms leek hij me wat beteuterd dat hij met zijn klassieke instrument niet op even efficiënte wijze een storm kon oproepen als Black & Cline. Maar dat was schijn. Soms bleken dissonante geluiden die me uit het loopstation van Cline leken te komen, eigenlijk het werk van de saxofonist te zijn. Ergens in het concert stak hij een waterflesje in z’n hoorn om z’n klank te vervormen. Ik zag Black meteen verschrikt opkijken wat voor geluid hij nu hoorde. Om dan direct in te spelen op de nieuwe sonische mogelijkheden.

Prachtige ervaring, al zou het wat ver leiden om te zeggen dat het hele concert van a tot z spannend bleef. Misschien was dat wel het geval, maar was de voortdurende spanning en de hoge energie gewoon te veel om er als luisteraar een uur lang geconcentreerd naar te luisteren. Om half elf meldde Black met spijt dat de groep moest afronden, daar de Handelsbeurs graag op dit uur afrondt. Anders hadden ze graag nog een set gespeeld. Na een kwartiertje rust was ik daar wel weer klaar voor geweest.

Wanneer Berne, Black & Cline nog eens in België te zien zijn, is me niet meteen bekend. Maar het Ragini Trio is donderdag 20/02 nog te zien in De Casino in Sint-Niklaas en zaterdag 22/2 in Rataplan te Borgerhout. En nog wel hier en daar. Zei ik al dat dat niet te missen is? Misschien ga ik in Sint-Niklaas wel nog eens kijken.

2 thoughts on “Ragini Trio / BB&C

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s