De gedroomde rivier

Image

Of ik Bill Callahan kende, vroeg Marie. Natuurlijk ken ik die. Die man maakte vroeger muziek met zijn groep Smog. Ik ken hen al sinds 1997, toen hun album Red Apple Falls overal jubelend besproken werd. De eerste in een hele reeks platen van Smog, later (Smog) en nog later Bill Callahan die ik in ontelbare platenzaken in handen hield en overwoog te kopen. De nummers uit die verschillende platen die ik in Stubru-programma’s als Update en Basta (voorlopers van Select) en Duyster hoorde, waren telkens mooi, maar er was altijd zo veel muziek om nog te ontdekken of verder te exploreren.

Niet dat het me niet speet, dat ik de muziek van Bill Callahan nooit een eerlijke kans gaf zich in mijn bloedbaan te nestelen. Maar er zat ook wel wat zelfbescherming in. Callahan werd immers vaak in één adem vernoemd met artiesten als Lou Barlow, Will Oldham en de betreurde Jason Molina. Singer-songwriters die allemaal ergens halverwege hun carrière mij midscheeps wisten te raken en ertoe wisten te verleiden haast elke nieuwe release waaraan ze hadden meegewerkt aan te schaffen. En gezien dat allemaal artiesten zijn die graag veel platen maken onder verschillende (groeps)namen, was dat een liefhebberij die me al genoeg kostte. Ik hield Callahan – met enige tegenzin – graag onbekend en onbemind.

Maar nu vroeg Marie me dus of ik hem kende. En zoals dat in de 21e eeuw gaat, stelde ze me die vraag via een digitaal sociaal netwerk en voegde ze er meteen een clipje aan toe. Small Plane vanop Callahans laatste plaat Dream River. Een prachtige clip, zo mooi dat ik bij eerste beluistering vergat naar het nummer te luisteren. Kijk er zeker eens naar, en laat de ontroering en schaterlach de vrije loop. En mocht u zich dat afvragen, dit is wat apostel Paulus in de brief aan de Efeziërs (6:5) laat weten: “Slaven, gehoorzaam uw aardse meester zoals u Christus gehoorzaamt, met ontzag, respect en oprechtheid.” ¿Yo?

Goed, naderhand luisterde ik nog eens naar het clipje, nu met de ogen toe. Om een prachtig nummer te horen, dat me nog des te meer ontroerde toen ik het die avond in de auto nog eens hoorde in Duyster. Toen was het wel zeker dat ik de verdere kennismaking met Callahan niet kon uitstellen. Een dag of twee later kocht ik dus zijn laatste plaat Dream River. En daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.

Ik luister er ook nu naar. Naar het nummer met de prachtige titel Javelin Unlanding meerbepaald. Ik heb Javelin (speer) altijd een prachtig Engels woord gevonden, en het beeld van een speer die ontlandt treft me ook zeer. Het is één van de nummers op deze plaat waarin de gitaren – zeker op hoog volume, zoals de meeste muziek moet beluisterd worden – wat meer bijten. Op zacht volume klinkt de hele plaat een beetje easy listening-achtig, met zijn smaakvolle inkleuring met dwarsfluit en viool, en de heel aangename croonerstem van Callahan. De plaat laat zich daardoor makkelijk als *rilling* achtergrondmuziek beluisteren, maar wie aandachtig luistert krijgt veel meer in de plaats.

Humor, bijvoorbeeld. Zoals in het eerste nummer The Sing, waar zowel de passage ‘The only words I said today are beer and thank you / Beer / Thank you / Beer / Thank you / Beer’ als de regel ‘I’ve got limitations like Marvin Gaye’ me steeds een glimlach op de mond toveren. Er spreekt een zelfde soort humor uit als uit dat clipje van Small Plane. Ergens tussen milde ironie en het onvertaalbare Engelse woord irreverence.

En schoonheid, veel schoonheid. Zoals Callahan in het slotnummer Winter Road zelf zingt: ‘I have learned when things are beautiful / To just keep on / Just keep on.’ Een waarheid als een koe, die wellicht niet veel zegt voor wie het enkel hier leest. Je moet het horen zingen. Of het zelf ook geleerd hebben.

Ik was er graag bij geweest toen Bill Callahan deze plaat twee weken geleden live voorstelde in de Ancienne Belgique. Het concert was helaas al lang uitverkocht vooraleer ik de artiest in mijn leven had durven toelaten. Jammer, maar volgende keer beter. En hopelijk duurt dat geen veertien jaar, zoals tussen dit concert en Callahans vorige passage in die zaal. Hoewel: dat zou me wel de tijd geven me intussen te verdiepen in de uitgebreide back catalogue van deze artiest.

P.S.: Ik zag Lou Barlow in een New Yorkse club enkele jaren geleden ook een cover van een oud nummertje van Callahans groep Smog brengen. Mijn opname daarvan kan u – het was toen ook al de 21e eeuw – hier vinden. De eerste seconden ontbreken, want ook ik heb mijn beperkingen (net als Marvin Gaye).

P.P.S.: Bij zijn passage in België liet Callahan zich ook verleiden tot een interview en enkele akoestische nummers gespeeld voor het eerder vermelde en onvolprezen radioprogramma Duyster. Het resultaat daarvan is dan weer hier te vinden.

One thought on “De gedroomde rivier

  1. Pingback: Elegie voor alle dode rock *en (of toch twee) / En ook wel: de sterrenwichelaar in mij | kjcdb

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s